Vlak voor kerst 1958 belandde Jingle Bells, gezongen door de kippen- en
kalkoenenplukker Ernest Evans op de draaitafel van Dick Clark, de beroemde presentator van het jarenlang iconische tv-programma American Bandstand.
Ernest, een enthousiaste en tevens moddervette jeugdige zanger, die sterk
leek op Fats Domino, zou dankzij zijn postuur en de referentie naar het dominospel van Fats Domino, wereldberoemd worden als Chubby Checker.
Chubby startte net als Andre van Duin met imitaties van bekende Rock &
Roll sterren maar zijn eigen liedjes, als Dancing Dinosaur en Private Eyes
flopten, totdat The Twist, de B-kant van zijn nummer Toot met succes de
Amerikaanse toptien bestormde. En dat niet in de laatste plaats, dankzij
het daarbij behorende spastische dansje, de Twist. Dat was de eerste van
een hele serie sukkelige dansjes zoals de Pony, de Fly, de Shake en de ucklebuck,
culminerend in de Boogie-woogie en tegenwoordig de Lindy Hop.
Chubby Checker is inmiddels 82 jaar, treedt nog steeds op en is, voor zover bekend, nog steeds getrouwd met de laatste Miss World die ons land heeft weten te produceren: Catharina Johanna Lodders, bekend als Rina. Een prestatie die niemand haar ooit meer kan nadoen, want sinds dit jaar heeft de organisatie
van de Miss World verkiezingen de handdoek in de ring geworpen.
Het schoonheidsideaal van de jaren vijftig is verflenst. Meisjes met espentaille, die desalniettemin bol staan van de uitwendige geslachtskenmerken zijn niet langer zaligmakend. Er golden natuurlijk wel beperkingen. Zo mocht een beetje miss niet getrouwd zijn, laat staan kinderen hebben. Dat kostte de Britse Helen Morgan in 1974 de titel. En in 1980 werd de Duitse Gabriella Brum al na één dag door de organisatie als Miss World ontslagen nadat bekend werd dat ze naakt geposeerd had voor een weekblad. In 1999 werden de richtlijnen aangescherpt. Miss World hoefde niet langer in bikini langs de jury te trippelen. Desalniettemin werd de verkiezing in Nigeria in 2002 geschrapt, want er bestond veel verzet van vooral conservatieve moslims tegen het evenement. Het leidde in Kaduna tot de Miss World-rellen, waarbij zo’n 250 mensen omkwamen.
In 2006 sloeg het feminisme toe. Een epresentatief uiterlijk was al voldoende, want de nieuwe schoonheidskoningin moest vooral ook een sterk karakter, een ambitieuze instelling en een behoorlijke opleidingsgraad hebben.
Maar het is desalniettemin gedaan met Miss World. En dat dan in tegenstelling tot de Mister World verkiezingen, de jaarlijkse Man of the Year verkiezing van het Amerikaanse weekblad Time. In 1999 omgedoopt tot Person of the Year, een opstekertje voor iemand die de wereld het afgelopen jaar een poepje heeft laten ruiken. En dus valt valt elke Amerikaanse president minstens één keer in de prijzen.
In de afgelopen 97 jaar beantwoordden zeven vrouwen aan de criteria van Time. Maar of dat nu zo erg is valt te betwijfelen. Want tussen alle bobo’s die de cover van de Time in december met hun konterfeitsel haalden, paradeerden ook heren als Hitler, Stalin en Poetin. En daartussen wil je toch ook als vrouw liever niet geportretteerd worden.