BOYS & TOYS

De-Tweede-Wereldoorlog-in-kleur-2.-8-80cm-GUSTAV-Railway-Gun-Schwerer-GUSTAV-Adolf-Hitler

Het op één na oudste beroep ter wereld is dat van huurling, ook wel huursoldaat genoemd. Het was de ZZPer avant la lettre die in de roman Ivanhoe van Walter Scott promoveerde tot free lancer, vrije lanseliers, en die in  USA onder het motto ‘have gun will travel’ via cowboys en premiejagers uitgroeide tot G.I, de Amerikaanse Jan soldaat. toen nog niet met wonderwapens maar met eenvoudige revolvers.

De afkorting G.I. is afkomstig van de metalen vuilnisemmers die het Amerikaanse leger in de Eerste Wereldoorlog gebruikte. Deze waren vervaardigd van gegalvaniseerd ijzer en droegen dan ook het opschrift G.I, galvanised iron. De afkorting G.I. staat ook voor  Government Issue, oftewel: Rijkseigendom. Het zegt iets over de positie van de Amerikaanse militair.

De kracht van een heerser wordt altijd afgemeten aan de omvang en daarmee de afschrikkende werking van diens leger en de wapens waarmee wordt gepronkt. Boys & toys. Legers moeten in elk geval omvangrijk zijn, want bij een beetje veldslag wordt er traditiegetrouw niet op een soldaat meer of minder gekeken. Vroeger nam men rustig de tijd voor een fijn stukje oorlog. Maar met het vorderen van de beschaving is het aloude krijgsbedrijf een vluggertje aan het worden. Zo vlot mogelijk zo veel mogelijk lieden van kant. En bij gebrek aan ouderwetse veldslagen waarbij tienduizenden jonge lieden elkaar op fluitsignaal enthousiast om zeep helpen, mogen nu ook de land- en lotgenoten van de vermeende tegenpartij als slachtoffer meedoen met het moderne landjepik.

Ja de hoffelijkheid is helaas ook in het krijgsbedrijf zoek geraakt. Het oude handwerk is in de greep geraakt van technologie en innovatie. De joystick heeft zijn intrede gedaan en de methoden om elkaar in het geniep naar het leven te staan, worden steeds geraffineerder. Onze moderne Amerikaanse bondgenoten steken er 500 miljard per jaar in, evenveel als alle andere grootmachten bij elkaar. Maar de Amerikaanse oorlogsmachines zijn dan ook aanzienlijk vernuftiger dan die van de Nazi’s in de jaren veertig.

Neem de Maus, de superzware tank die Ferdinand Porsche in maart 1942 in opdracht van Hitler in het plaatsje Kummersdorf bouwde. In mei 1943 kwam het prototype van de Maus klaar. Het gevaarte woog 188 ton en haalde door dat enorme gewicht krap tien kilometer per uur. Een angstaanjagend gedrocht, dat evenwel te groot te breed en te zwaar was voor het Duitse wegdek, dat door bruggen zakte en watervrees had.

De Maus kwam slechts in actie toen het Russische leger Kummersdorf naderde. De Maus koos het hazenpad, maar met 10 kilometer per uur was het een eitje voor de Rus om het, althans in gedemonteerde vorm, in triomf als oorlogsbuit mee te voeren naar hun oorlogsmuseum in Koebinka,

De Maus was overigens een kleine jongen vergeleken met de Landkreuzer P. 1500. Een gedrocht van 1500 ton, dat nooit de tekentafel verliet en waarvoor naast Krupp ook Daimler Benz tekende.

Haast even indrukwekkend als de Maus en genoemde landkruiser waren de Schwerer Gustav en de Dora, kanonnen van 50 meter lang, 12 meter hoog met een schoot bereik van bijna 50 km. Beiden gemonteerd op een enorm treinstel, want de firma Krupp had, anders dan de firma Porsche in de gaten dat Gustaaf en Dora net als de Muis niet gewoon over straat konden. Der Gustave was vernoemd naar de grote baas van Krupp, de heer Gustav Krupp zelf. Het tweede kanon naar diens vrouw Dora. De Schwerer Gustav kwam slechts één keer in actie in 1942 bij de Russische stad Sebastopol. Hiervoor moesten er wel eerst nieuwe spoorrails worden aangelegd. Deze liepen in een bocht omdat de loop van het kanon niet naar links of rechts kon draaien. Het geschut werd langzaam over de rails gereden om de juiste schietrichting te bepalen. Gustav schoot 47 keer mis, raakte een zeilbootje dat argeloos bij Sebastopol voor anker lag en gaf na 48 schoten de geest. Zijn loop lag aan flarden. Daarna is Gustave nooit meer de oude geworden. Dora heeft zelfs nooit een schot gelost. Zij beleefde pas in 2013 haar moment of glory te Overloon in ons eigen Oorlogsmuseum. Maar dat dan wel in een schaal van 1 op 6. Een cadeautje van het spoorwegmuseum uit Utrecht, dat de verkleinde Dora eerder van een Engelse knutselaar had gekocht voor een tentoonstelling over krijgszuchtige treinen. Utrecht zat daarna een beetje met Dora in zijn maag, zodoende.

Wat minder protserig dan al deze superkanonnen op wieltjes was het Um die Eckegewehr,een machinegeweer waarmee je om een hoekje kon schieten. Een handig opzetstukje zorgde er voor dat je de vijand met een hoek van 90 graden stiekem voor zijn raap kon schieten. Een trouvaille die in WOII nog niet helemaal uit de verf kwam, maar die door de Amerikaanse wapenindustrie met succes werd toegepast in Irak en Afghanistan.

Je kan zeggen dat de Duitsers met hun wonderwapens hun tijd ver vooruit waren. Volgens sommige bronnen zouden de nazi’s ook meer exotische technieken hebben ontwikkeld op het gebied van bijvoorbeeld medische experimenten op mensen en antizwaartekracht. Dat laatste was nodig om een vliegende schotel, de nazi-ufo, van de grond te krijgen. Het gerucht wil dat de Verenigde Staten tijdens hun Operatie Paperclip prototypes van deze fascistische trouvaille inclusief Duitse geleerden die hieraan werkten hebben overgebracht naar geheime bases in de VS. In het diepste geheim zouden deze voormalige nazi-geleerden ufo’s hebben ontwikkeld. Sommige Amerikanen zagen ze in de jaren vijftig vliegen.

 

HET GENEUKTE HAASJE

langoorbuideldasDe meest bijzondere paashaas ter wereld is te vinden in Australië.

 Het betreft de Easter Bilby, de nog net niet uitgestorven grote langoorbuideldas, een nachtbrakertje dat gaarne een wormpje mag oppeuzelen. Bilby neemt de honneurs waar voor de down yonder in onmin geraakte Easter Bunny, de bij ons zo populaire Paashaas.

 Het Australische paasbeestje meet 30 centimeter zonder staart en lijkt dankzij twee kolossale konijnenoortjes met een beetje fantasie op een mini-haasje. In de paastijd tref je hem uitgevoerd in chocolade en gewapend met een mandje met paaseitjes ruimschoots aan in paasetalages. Buiten die periode vertoeft hij overdag meestal ondergronds. ’s Nachts mag hij graag  met zijn staartje stijf naar achteren voorbij zoeven.

 De bilby dankt zijn bijzondere positie bij het Australische paasgebeuren aan de  ‘Anti-Rabbit research foundation’, een stichting die een gruwelijke hekel heeft aan konijnen en die in 1991 de paashaas uit Australische bonbonnières wist te verdrijven. Het wachten is nu op de dekonijnisering van de rest van het ‘Groote Suytland’, dat net geen Nederlands eiland is geworden, doordat de  Hollandse ontdekkingsreiziger Willem Jansz, kapitein van de Duyfken het in 1606 links liet liggen, omdat het er wat ongezellig uitzag.   

 eASTER bUNNYDe Aussie mag net als wij tijdens de paasdagen graag een eitje tikken voordat hij er op uittrekt naar het Ulladulla blessing of the fleet festival. Dat festijn stamt uit Sicilië. Vroeger werd de Siciliaanse vissersvloot met Pasen gezegend om te zorgen dat de vissers weer veilig thuis kwamen. Tegenwoordig wordt dit in Australië zonder vissersvloot gevierd en beperken de feestelijkheden zich op Eerste Paasdag tot een wedstrijd spaghetti-eten, het beklimmen van een glibberige paal en het  vangen van een goed ingevet varken.

 En dat terwijl dit Britse kroondomein meer een Anglo-Saksische inborst vertoont dan een mediterrane. In Groot Brittannië, het moederland van Australië staat Pasen in het teken van de godin Eostre ook wel bekend als Eastra. Easter is de godin van de vruchtbaarheid en het voorjaar. Meestal komt zij tot ons in de gestalte van een gekke maartse haas. Gek dan van geilheid in de rammeltijd aan het begin van de lente. Pasen heet in het Engels derhalve Easter. De godin leeft bij ons voort in schattig in zilverpapier verpakte haasjes, die opzichtig strooien met smakelijk gevulde eitjes en gele onverteerbare mini-kuikentjes.

 Op 3 april van het jaar 33 was het aan de vooravond van het allereerste paasfeest in het beloofd land nog niet zover. Judas had zojuist de jonge Jezus voor 30 zilverlingen verlinkt. En alhoewel laatstgenoemde dat al bij zijn laatste avondmaaltijd in de gaten had, was deze toch het haasje, ofzo u wilt de bilby. Een drama dat het begin inluidde van godsdienstoorlogen die de mensheid nu al twee eeuwen teisteren. En dat we sinds 325 op de eerste zondag na de eerste volle maan in de lente beleven en/of vieren. Dezer dagen dus met koorzang, paashazen en Easter Bilbies.

Niets staat dus ook dit jaar een vrolijk paasfeest in de weg.

Geniet er maar van!

AMERICAN NUTCRACKS

homer

In de serie  ‘nutcracks’ die net als Donald Trump een gooi deden naar het Amerikaanse presidentschap verdient de New Yorkse bisschop  Homer A. Tomlinson ongetwijfeld een ereplaats. 

Homer wist zich als geestelijke naar eigen zeggen omringd door 75.000 volgelingen, die zijn fundamenteel-christelijke opvattingen steunden en door de bisschop saints, werden genoemd.  Deze heiligen woonden vooral in Oklahoma, Missouri, Tennessee en in de stad New York. Ze beleefden hun finest moment  toen bisschop Homer zichzelf op 7 oktober 1966 kroonde  tot ‘King of the World’. Een beduidend belangrijkere functie dan het presidentschap van de USA, waarnaar hij net als Lyndon B. Johnson na de vroegtijdige  hemelgang van  John F. Kennedy solliciteerde. Dat laatste zat de koninklijke bisschop niet echt lekker. Al in de jaren vijftig lonkte hij naar het Witte Huis. Maar helaas was het hem in 1964 met zijn pleidooi voor het afschaffen van drank, roken en seks niet gelukt om Kennedy van het presidentschap af te houden. Homer stierf in 1968 en was, volgens de New Yorker, een beminnelijk man. Dat kwam waarschijnlijk doordat hij wereldwijd ceremoniën bleef opvoeren met een gouden kroon, een opblaasbare wereldbol en een klapstoel als troon.

GREENNa de keizerlijke bisschop diende Gabriel Green zich in 1960 en 1972 aan als  kandidaat voor het presidentschap. Gabriel was ufoloog en zocht het net als Homer hoger op. In zijn geval niet in de hemel, maar in en rond ons zonnestelsel. Mars en Venus waren een makkie in vergelijking tot zijn warme contacten met gelijkgestemden op Alfa Centauri, onze naaste buur in de kosmos op een afstand 40.000 miljard kilometer. Het is te begrijpen dat onze aardse Gabriel met dergelijke extraterrestriale contacten een belangrijke bijdrage had kunnen leveren aan het innovatieve vermogen van de USA. Maar de Amerikaanse kiezers gaven toch de voorkeur aan Richard  Milhous Nixon en John F. Kennedy die wat meer met hun benen op de aardse grond stonden. Uiteindelijk adviseerde Gabriel zijn medestanders toch maar op Kennedy te stemmen.

pat paulsen

Na Homer en Gabriel diende de stand up commedian Pat Paulsen zich regelmatig in de periode 1968 / 1996 aan als nieuwe president. Pat Paulsen richtte daartoe de partij Straight Talking American Government op. Dit resulteerde in  meer dan 1000 olijke oneliners en andere loze verkiezingsbeloften. Ongetwijfeld was Pat gemotiveerd door het succes van collega acteur Ronald Reagan, die in de jaren tachtig historie schreef als de meest geestige Amerikaanse president van de jaren tachtig.

I’m often asked why I travel around the country talking politics. Is it for humanitarian reasons, community spirit, or is it for the money, the limousines or the girls? The answers are: no, no, yes yes yes!

Joe WalshPat Paulsen en Donald Reagan waren niet de enigen die zich in de jaren tachtig vanuit de showbusiness aandienden als nieuwe Uncle Sam. Ook het popwezen zag er wel brood in. Zo met name Joe Walsh,  de super optimistische opvolger van sologitarist  Bernie Leadon bij The Eagles.

Zijn verkiezingsprogramma beperkte zich in 1980  tot de belofte om benzine gratis te maken. Dat leverde veel publiciteit op, maar Joe was toen helaas met 33 jaar volgens de grondwet  nog twee jaar te jong om president te mogen worden.

Ronald Reagan had daar in 1981 als zeventig jarige geen last van. En bovendien liep Amerika met hem weg. En dan vooral de rijken die in de jaren tachtig steeds rijker werden, onder wie de welbespraakte Donald Trump, die na Sarah Palin, die als nutcrack de show stal in 2012, nu voor de vrolijke noot zorgt bij de Amerikaanse presidentsverkiezingen.

HEMELSE TSUNAMI

imagesOp 14 september 2015 blijken onze door aardbevingen geteisterde noordelijke veenkoloniën de dupe geweest te zijn van een ruimtebeving. Een hemelse tsunami die 1,3 miljard jaar geleden ontstond toen twee joekels van zwarte gaten, bodemloze putten waar niets in zit, elkaar tegenkwamen in het oneindige, dat ook al uit niets bestaat.

Deze hemelse tsunami heet in de natuurkunde gravitatiegolf en dankt zijn ontstaan aan het standaardmodel, de Koran van de  natuurwetenschap. Dat model leert dat het heel en al voor 95% uit donkere materie en donkere energie bestaat. In die enorme leegte, die met een snelheid van 300.000 kilometer per seconde naar alle kanten uit lubbert, dobbert een handjevol moleculen, de hemellichamen en alles wat daarop zit. Op de hielen gezeten door exotica als zwarte gaten.

Indachtig de Griekse filosoof Heraclitus beweegt alles, en dus ook het niets. Daarop voortbordurend meende Einstein in 1916, dat ook het hemelse niets beweegt in de vorm van zwaartekrachtgolven. En die blijken nu te ontstaan wanneer twee zwarte gaten elkaar ontmoeten. Dat zijn overigens zeer merkwaardige gaten. Om te beginnen zijn ze niet zwart, maar dankzij de kwantummechanica wit. Verder zijn het kannibalen. Ze vreten niet alleen in science fictiefilms hele sterren en planeten op, maar in het echt ook elkaar. Ruim een miljard jaar geleden betrof het twee reusachtige zwart gaten, elk het restant van een zon die ruim dertig keer groter was dan ons eigen vertrouwde hemellichaam. Heel veel niets, dat na deze dramatische aanvaring in het onverzadigbare niets verdween. Sneu als je er de dupe van bent, maar, chapeau, heel knap om die klap, die maar twee tiende van een seconde duurde na 1,3 miljard jaar hier op aarde te meten.

De natuurkundigen die de eerdere wiskundige berekeningen van Einstein c.s. proefondervindelijk bewezen, waren te vinden bij de Caltech, de universiteit van Californië en het onderzoeksinstituut LIGO, de  Interferometer Gravitational-Wave Observatory in het Californische Livingstone. Een succesje dat meteen tot jaloezie leidde bij het FERMI-laboratorium aan de oostkant van de USA. Dat liet weten dat er een paar seconden later dan de eerder genoemde 1,3 miljard jaar in dezelfde uithoek van het zwerk een enorme explosie van gammastraling plaats vond. Voor dat fenomeen is er, aldus het FERMI  dan nu ook eindelijk een wetenschappelijke verklaring. Een claim die overigens niet veel verder kwam dan een simpel persbericht, waarmee Fermi op het succes van LIGO mee probeert te liften.

FERMI moest wel, want het mist in de moordende concurrentieslag in de science-industrie al langer de boot. In 2012 ging CERN, de grote Europese concurrent in Geneve strijken met het Higgsdeeltje. Ook al een hele prestatie, want in één  kilo Higgs zitten ongeveer  8 tot de macht 35 deeltjes. Ze zijn dus aan de kleine kant en worden ook wel ‘Godsdeeltjes” genoemd, want hoe klein ze ook zijn, ze worden er van verdacht massa en energie, zeg zin,  te geven aan alle andere subatomaire deeltjes in het circus van de natuurkunde. Helaas zitten al die Higgsdeeltjes niet op een kluitje en vergde het zes miljard om er eentje in minder dan een fractie van een seconde waar te nemen.

Maar bingo is bingo! Een Nobelprijs voor Higgs en CERN en de poedelprijs voor FERMI die in 2012 per persbericht liet weten dat er waarschijnlijk nog veel meer andere Higgsdeeltjes bestaan dan dat bij CERN in Geneve. Een jij-bak, in een poging om in de eredivisie van de  steeds meer miljarden vergende science-industry te blijven. De versneller, het vergrootglas waarmee CERN Higgs betrapte kostte ruim 6 miljard Euro. En al voordat het zijn kunstje deed werd er gelobbyd voor een nieuw Europees apparaat van 22 miljard. Alle natuurkundige laboratoria willen graag een stukje van de cake. Dat verklaart de broodnijd, die zich ook bij FERMI manifesteerde toen LIGO, de  Interferometer Gravitational-Wave Observatory in het Californische Livingstone op de proppen kwam met de ontdekking van zijn zwaartekrachtgolf.

Gelukkig hebben ze in onze noordelijke veenkoloniën minder last van LIGO, FFERMI en CERN dan van de NAM. Geen scheuren in het behang als de hemelse tsunami weer eens toeslaat. Want het effect daarvan is te vergelijken met dat van een extra druppel water op het peil van het IJsselmeer tijdens een ziedende zuidwester.

DOEDEL ZAK

Vanochtend draaide Bill Millin, de meest gevaarlijke doedelzakspeler aller tijden zich om in het graf in Torbay waar hij in 2010 zijn laatste rustplaats vond. Bill Millin, bijgenaamd Piper Bill was het geheime wapen waarmee de Britten op D-Day 1944 Heeresgruppe C  van het zevende Duitse leger verdreven. Deze Duitse heren waren niet bestand tegen de gerichte doedelzakklanken van de ook in het eigen leger zeer gevreesde Pijpende Willy. Hij maakte het verschil bij operatie Overlord op D-Day, 6 juni 1944.

Slechts gewapend met zijn doedelzak liet de onvervaarde toonkunstenaar zich op die dag met zijn tot de tanden toe bewapende kameraden van de First Special Service Brigade van het Tweede Engelse legercorps in de branding van Normandië zakken. Gekleed uiteraard in kilt met niets er onder aan. Praktisch bij een landing in zee, maar wel frisjes en lastig zonder zakken.

Aanvankelijk  moest de Duitser er smakelijk om lachen. Maar dat verging snel toen Bill een meedogenloos Hielan Laddie inzette. Voor de onthutste tegenstander die niet meteen met een witte vlag was gaan wapperen volgde een onverbiddelijke The Road to the Isles. Het valt te begrijpen dat er voor de Heeresgruppe C van het zevende Duitse leger niet anders op zat dan zo snel mogelijk het hazenpad te kiezen. 

Met een beroep op de Conventie van Geneve weigerde Piper Bill  aanvankelijk om zijn doedelzak in te zetten. Dit wapen mocht tot dan uitsluitend zeer selectief  in de achterhoede worden gebruikt. Een erkend middel om de manschappen naar voren te drijven. Ook dat stuitte altijd al  op veel protest bij de soldatenvakbond. Brigadegeneraal Simon Christopher Joseph Fraser, DSO, MC, TD en de 15e Lord van Lovat uit Inverness was als rechtgeaarde Schot op de hoogte van de geheime krachten die in de zak van de doedel huizen. Als geboren strateeg was hij  evenwel onverbiddelijk en weerlegde  Bill’s bezwaar tegen de inzet van de doedelzak met het inmiddels historische argument : ‘Ah, but that’s the English War Office. You and I are both Scottish, and that doesn’t apply.’

Aangespoord door die woorden vulde Piper Bill de zak van zijn blaasinstrument met frisse Franse lucht en de rest is historie.

Pas op 10 juni 1944 wist de Duitse Luftwaffe de doedelzak van Bill bij een bombardement uit te schakelen. Gelukkig voor Bill was het een precisiebombardement, dat derhalve naast de doedel geen slachtoffers eiste. Bill bereikte zodoende in 2010 de leeftijd van 88 met een indrukwekkende reeks medailles. 

De stoffelijke resten van de doedelzak in kwestie zijn opgebaard te bewonderen in het Pegasus oorlogsmuseum in Ranville. Bill ligt zelf begraven in Torbay, waar hij zich vanochtend in zijn graaf omdraaide. En dat dan bij het vernemen van het nieuws dat zijn geliefde instrument in de Schotse Hooglanden met uitsterven wordt bedreigd. De Scottish National Party van Alex Salmond stopt met het subsidiëren van doedelzakles in het onderwijs, een doodvonnis voor het iconische geluid dat in het verleden zo markant over de Highlands snerpte.

Het enige geheime wapen wat de Britten nu nog rest is de ‘deadly joke’ van Monthy Pyton.(edit)

HOLADA- ITTI -YO

King of the Yodelers, Donn Reynolds

Donn_Reynolds_-_publicity_photo_with_guitar

De liefhebber van het genre heeft het al in de gaten. De O van jodelen zit weer in de maand. Oostenrijk haalt de piepkleine pruimensapglaasjes weer van zolder. De accordeon komt uit de mottenballen in blijde afwachting van de wintergast die het een heel jaar heeft moeten doen zonder après ski, holada-itti-jo en beenbreuk.

 

Alhoewel, voor het jodelen hoef je niet per se met de Berglandexpress naar Oostenrijk, waar het gebergte al van nature is ingesteld op de sound of music, Het aldaar zo populaire bergparlando is immers onderdeel van een zanggebrek dat zich overal op de aardkloot voordoet. Niet alleen de Oostenrijker, maar ook de Midden-Europeaan, de Zuidoost-Aziaat, de Pygmee en de Noord-Amerikaan uit zijn tere gevoelens al meer dan een eeuw met verassende joelende klanken die ongevraagd lijken te komen opborrelen uit kop- en borst.

Sterker nog, voor het wereldrecord jodelen moet je niet in Oostenrijk, maar in Canada zijn. En wel bij Stanley Beresford ‘Donn’ Reynolds, die van 1921 tot 1997 jodelend door het leven ging als de ‘King of the Yodelers.’ Donn kon bogen op 38 songs en zes langspeelplaten, die hem beroemd maakten in Canada, de USA, Engeland en zelfs Oostenrijk. Dat laatste na 27 november 1976. Toen zette hij het wereldrecord jodelen in het plaatsje Brampton, Ontaria op 7 uur en 29 minuten. Voor de toehoorders was dat een hele zit, vooral als je niet echt van jodelen houdt.

Naast dit kwantitatieve geweld, ging Donn ook de diepte in. In 1984 haalde hij voor de tweede keer het Guinness Book of Records. Toen met de snelste jodel aller tijden. Voor de Canadese televisie had hij slechts 1,9 seconden nodig voor  een jodel opgebouwd uit vijf tonen met daarbij drie falset stemmen. Volgens de liefhebbers van het genre een wereldprestatie, waar men in Oostenrijk een puntje aan kan zuigen.

En om elk misverstand uit de wereld te helpen verbeterde hij dit record in 1990 life in een televisieprogramma van de BBC. De vijf tonen met drie falsetten deden er toen minder dan een seconde over om aan haag der tanden van de begenadigde Canadese toonkunstenaar te ontsnappen. De enige die hier qua  prestatie bij in de buurt kwam, was een Beiers jodelgezelschap dat in 2002 in Ravensburg met 937 jodelaars een jodel van een volle minuut wisten te genereren.

pygmee

De jodelende Basenji met zijn oorspronkelijke baasjes

Maar speciale vermelding verdient toch vooral de Basenji, de Kongo terriër, die 20.000 andere kandidaten op de beroemde Crufts-hondenshow in 2001 versloeg bij het onderdeel jodelen. De Basenji heeft dit kunstje afgekeken van zijn baasje, de Pygmee, die ook al graag mag jodelen. Daarbij laat deze trouwe viervoeter meestal – ook heel begrijpelijk- een lachend geluid horen. De Basenji heeft zodoende geen enkele noodzaak om ook nog eens  te blaffen. Dat doet hij dan ook nooit.

 

 

NONSENSOMANEN

slumped walkAls nonsensomaan  weet u allang dat nudomanen  graag bloot lopen. En overigens: chilionomanen hebben iets met sneeuw en ablutomanen gaan erg graag in bad. Timbromanen hebben iets met postzegels. Cynomanen met honden en ailuromanen met katten. Oniomanen zijn koopziek. Philopatridomanen hebben last van heimwee en bruxomanen knarsen graag met hun tanden. Klazomanen zijn dol op schreeuwen. Catapedamanen springen graag van grote hoogten naar beneden en phagomanen zijn eetziek. Erythromanen blozen snel. Titillomanen mogen zich graag krabben. Nonsemsomanen houden van nonsens en zijn dol op nutteloze feiten.

HENDRIK DE ACHTSTE

HENDRIK 8Hendrik de Achtste van Engeland liet twee van zijn vrouwen onthoofden. Ook liet hij een oude vriend van een van zijn vrouwen ophangen. Hij bedacht zich en haalde die vriend eraf toen hij nog leefde, liet hem vervolgens openrijten, castreren, onthoofden en in vieren hakken.

HARRY HEINE

HeineDe Duitse dichter Harry Heine, beter bekend onder het pseudoniem Heinrich Heine had een slecht huwelijk. Hij verbond aan zijn erfenis voor zijn vrouw Eugenie de voorwaarde dat ze die pas kreeg als ze eerst met iemand anders was getrouwd. ‘Want dan is er tenminste één man die mijn dood betreurt.’

Zijn beroemdste gedicht gaat over een nimf die gezeten op een rots bij de Loreley hitsige schippers de dood in joeg. Harry was van origine Joods en dus schrapten de Nazis zijn naam in de dichtbundels waarin zijn melodramatische meesterwerk werd afgedrukt.

 

GEBRUIKSVRIENDELIJK

B28-648, 25-07-2003, 10:11,  8C, 4144x3210 (835+3034), 100%, IISG/zw/wt, 1/120 s, R63.4, G45.5, B54.1

De indeling van het toetsenbord is met opzet gebruiksonvriendelijk. Het  dateert uit de tijd van de schrijfmachine. Als typistes te snel tikten, liep het apparaat vast en raakten de hamertjes beschadigd.

Een briljant ontwerp voor een gebruiksvriendelijk toetsenbord, dat rekening hield met het gebruik van de letters, de rol van de linker- en rechterhand en andere slimmigheden, sneuvelde doordat de Tweede Wereldoorlog uitbrak en er wel wat anders te doen was. Zelfs RSI leidt er niet toe dat de computerindustrie het inmiddels meer dan honderd jaar oude toetsenbord aanpast.

De Encyclopedie van Nutteloze Feiten op internet