DOEDEL ZAK

Vanochtend draaide Bill Millin, de meest gevaarlijke doedelzakspeler aller tijden zich om in het graf in Torbay waar hij in 2010 zijn laatste rustplaats vond. Bill Millin, bijgenaamd Piper Bill was het geheime wapen waarmee de Britten op D-Day 1944 Heeresgruppe C  van het zevende Duitse leger verdreven. Deze Duitse heren waren niet bestand tegen de gerichte doedelzakklanken van de ook in het eigen leger zeer gevreesde Pijpende Willy. Hij maakte het verschil bij operatie Overlord op D-Day, 6 juni 1944.

Slechts gewapend met zijn doedelzak liet de onvervaarde toonkunstenaar zich op die dag met zijn tot de tanden toe bewapende kameraden van de First Special Service Brigade van het Tweede Engelse legercorps in de branding van Normandië zakken. Gekleed uiteraard in kilt met niets er onder aan. Praktisch bij een landing in zee, maar wel frisjes en lastig zonder zakken.

Aanvankelijk  moest de Duitser er smakelijk om lachen. Maar dat verging snel toen Bill een meedogenloos Hielan Laddie inzette. Voor de onthutste tegenstander die niet meteen met een witte vlag was gaan wapperen volgde een onverbiddelijke The Road to the Isles. Het valt te begrijpen dat er voor de Heeresgruppe C van het zevende Duitse leger niet anders op zat dan zo snel mogelijk het hazenpad te kiezen. 

Met een beroep op de Conventie van Geneve weigerde Piper Bill  aanvankelijk om zijn doedelzak in te zetten. Dit wapen mocht tot dan uitsluitend zeer selectief  in de achterhoede worden gebruikt. Een erkend middel om de manschappen naar voren te drijven. Ook dat stuitte altijd al  op veel protest bij de soldatenvakbond. Brigadegeneraal Simon Christopher Joseph Fraser, DSO, MC, TD en de 15e Lord van Lovat uit Inverness was als rechtgeaarde Schot op de hoogte van de geheime krachten die in de zak van de doedel huizen. Als geboren strateeg was hij  evenwel onverbiddelijk en weerlegde  Bill’s bezwaar tegen de inzet van de doedelzak met het inmiddels historische argument : ‘Ah, but that’s the English War Office. You and I are both Scottish, and that doesn’t apply.’

Aangespoord door die woorden vulde Piper Bill de zak van zijn blaasinstrument met frisse Franse lucht en de rest is historie.

Pas op 10 juni 1944 wist de Duitse Luftwaffe de doedelzak van Bill bij een bombardement uit te schakelen. Gelukkig voor Bill was het een precisiebombardement, dat derhalve naast de doedel geen slachtoffers eiste. Bill bereikte zodoende in 2010 de leeftijd van 88 met een indrukwekkende reeks medailles. 

De stoffelijke resten van de doedelzak in kwestie zijn opgebaard te bewonderen in het Pegasus oorlogsmuseum in Ranville. Bill ligt zelf begraven in Torbay, waar hij zich vanochtend in zijn graaf omdraaide. En dat dan bij het vernemen van het nieuws dat zijn geliefde instrument in de Schotse Hooglanden met uitsterven wordt bedreigd. De Scottish National Party van Alex Salmond stopt met het subsidiëren van doedelzakles in het onderwijs, een doodvonnis voor het iconische geluid dat in het verleden zo markant over de Highlands snerpte.

Het enige geheime wapen wat de Britten nu nog rest is de ‘deadly joke’ van Monthy Pyton.(edit)

HOLADA- ITTI -YO

King of the Yodelers, Donn Reynolds

Donn_Reynolds_-_publicity_photo_with_guitar

De liefhebber van het genre heeft het al in de gaten. De O van jodelen zit weer in de maand. Oostenrijk haalt de piepkleine pruimensapglaasjes weer van zolder. De accordeon komt uit de mottenballen in blijde afwachting van de wintergast die het een heel jaar heeft moeten doen zonder après ski, holada-itti-jo en beenbreuk.

 

Alhoewel, voor het jodelen hoef je niet per se met de Berglandexpress naar Oostenrijk, waar het gebergte al van nature is ingesteld op de sound of music, Het aldaar zo populaire bergparlando is immers onderdeel van een zanggebrek dat zich overal op de aardkloot voordoet. Niet alleen de Oostenrijker, maar ook de Midden-Europeaan, de Zuidoost-Aziaat, de Pygmee en de Noord-Amerikaan uit zijn tere gevoelens al meer dan een eeuw met verassende joelende klanken die ongevraagd lijken te komen opborrelen uit kop- en borst.

Sterker nog, voor het wereldrecord jodelen moet je niet in Oostenrijk, maar in Canada zijn. En wel bij Stanley Beresford ‘Donn’ Reynolds, die van 1921 tot 1997 jodelend door het leven ging als de ‘King of the Yodelers.’ Donn kon bogen op 38 songs en zes langspeelplaten, die hem beroemd maakten in Canada, de USA, Engeland en zelfs Oostenrijk. Dat laatste na 27 november 1976. Toen zette hij het wereldrecord jodelen in het plaatsje Brampton, Ontaria op 7 uur en 29 minuten. Voor de toehoorders was dat een hele zit, vooral als je niet echt van jodelen houdt.

Naast dit kwantitatieve geweld, ging Donn ook de diepte in. In 1984 haalde hij voor de tweede keer het Guinness Book of Records. Toen met de snelste jodel aller tijden. Voor de Canadese televisie had hij slechts 1,9 seconden nodig voor  een jodel opgebouwd uit vijf tonen met daarbij drie falset stemmen. Volgens de liefhebbers van het genre een wereldprestatie, waar men in Oostenrijk een puntje aan kan zuigen.

En om elk misverstand uit de wereld te helpen verbeterde hij dit record in 1990 life in een televisieprogramma van de BBC. De vijf tonen met drie falsetten deden er toen minder dan een seconde over om aan haag der tanden van de begenadigde Canadese toonkunstenaar te ontsnappen. De enige die hier qua  prestatie bij in de buurt kwam, was een Beiers jodelgezelschap dat in 2002 in Ravensburg met 937 jodelaars een jodel van een volle minuut wisten te genereren.

pygmee

De jodelende Basenji met zijn oorspronkelijke baasjes

Maar speciale vermelding verdient toch vooral de Basenji, de Kongo terriër, die 20.000 andere kandidaten op de beroemde Crufts-hondenshow in 2001 versloeg bij het onderdeel jodelen. De Basenji heeft dit kunstje afgekeken van zijn baasje, de Pygmee, die ook al graag mag jodelen. Daarbij laat deze trouwe viervoeter meestal – ook heel begrijpelijk- een lachend geluid horen. De Basenji heeft zodoende geen enkele noodzaak om ook nog eens  te blaffen. Dat doet hij dan ook nooit.

 

 

NONSENSOMANEN

slumped walkAls nonsensomaan  weet u allang dat nudomanen  graag bloot lopen. En overigens: chilionomanen hebben iets met sneeuw en ablutomanen gaan erg graag in bad. Timbromanen hebben iets met postzegels. Cynomanen met honden en ailuromanen met katten. Oniomanen zijn koopziek. Philopatridomanen hebben last van heimwee en bruxomanen knarsen graag met hun tanden. Klazomanen zijn dol op schreeuwen. Catapedamanen springen graag van grote hoogten naar beneden en phagomanen zijn eetziek. Erythromanen blozen snel. Titillomanen mogen zich graag krabben. Nonsemsomanen houden van nonsens en zijn dol op nutteloze feiten.

HENDRIK DE ACHTSTE

HENDRIK 8Hendrik de Achtste van Engeland liet twee van zijn vrouwen onthoofden. Ook liet hij een oude vriend van een van zijn vrouwen ophangen. Hij bedacht zich en haalde die vriend eraf toen hij nog leefde, liet hem vervolgens openrijten, castreren, onthoofden en in vieren hakken.

HARRY HEINE

HeineDe Duitse dichter Harry Heine, beter bekend onder het pseudoniem Heinrich Heine had een slecht huwelijk. Hij verbond aan zijn erfenis voor zijn vrouw Eugenie de voorwaarde dat ze die pas kreeg als ze eerst met iemand anders was getrouwd. ‘Want dan is er tenminste één man die mijn dood betreurt.’

Zijn beroemdste gedicht gaat over een nimf die gezeten op een rots bij de Loreley hitsige schippers de dood in joeg. Harry was van origine Joods en dus schrapten de Nazis zijn naam in de dichtbundels waarin zijn melodramatische meesterwerk werd afgedrukt.

 

GEBRUIKSVRIENDELIJK

B28-648, 25-07-2003, 10:11,  8C, 4144x3210 (835+3034), 100%, IISG/zw/wt, 1/120 s, R63.4, G45.5, B54.1

De indeling van het toetsenbord is met opzet gebruiksonvriendelijk. Het  dateert uit de tijd van de schrijfmachine. Als typistes te snel tikten, liep het apparaat vast en raakten de hamertjes beschadigd.

Een briljant ontwerp voor een gebruiksvriendelijk toetsenbord, dat rekening hield met het gebruik van de letters, de rol van de linker- en rechterhand en andere slimmigheden, sneuvelde doordat de Tweede Wereldoorlog uitbrak en er wel wat anders te doen was. Zelfs RSI leidt er niet toe dat de computerindustrie het inmiddels meer dan honderd jaar oude toetsenbord aanpast.

FINALE

ww_worldsend3

 

Ook zonder het zo gevreesde broeikas effect lijken de dagen van onze planeet geteld te zijn. Het heelal waarin we nu al 13 miljard jaar aan het uitdijen zijn, blijkt al twee miljard jaar last te hebben van een galactische vorm van menopauze. Er worden steeds minder nieuwe sterren geboren en de fut is er uit, de finale gloort.

 Dat is althans de mening van een club van  professionele sterrenwichelaars, luisterend naar de naam GAMA, Galaxy And Mass Assembly. Gama  houdt nauwlettend in de gaten hoe met 200.000 van de honderden miljarden sterrenstelsels gaat en is er achter gekomen dat deze aan hun AOW toe zijn. Maar of dit nu betekent dat wij nog op een oude dag van 9 miljard jaar mogen rekenen, is nog maar de vraag.

 Het is immers  niet uit te sluiten dat de aarde al binnen vijf miljard jaar, voordat onze eigen vertrouwde zon het loodje legt aan zijn einde komt. De planeet Mercurius zou wel eens uit zijn baan kunnen schieten. En de kans is groot dat onze planeet dan op Mercurius, Venus of Mars terechtkomt. Om nog maar te zwijgen van het risico dat Mars uit ons zonnestelsel wordt weggeschoten, of op de zon neerstort. Of dat Mars vlak langs de aarde scheert en in stukken en brokken op onze planeet stort. Allemaal niet zo prettig.

EVA

De eerste vrouw van Adam heette Lilith. Zij werd aan de kant gezet omdat ze koppig zou zijn. Adam werd vervolgens

ADAM EN EVAgekoppeld aan een zekere Eva, een vrouw die naar later bleek al helemaal niet deugde. Er wordt gekibbeld over de vraag of Adam en Eva een navel hadden.

DOMINEE

kannibaal

Op de Fiji-eilanden wordt met genoegen teruggedacht aan dominee Baker. In het museum aldaar koestert men een houten vork met als bijschrift: ‘Fork Used in Eating Reverend Baker’. De zielenherder stond in 1867 op het menu.

CASTRAAT

Om een engelachtig stemmetje te behouden werden er gedurende de zestiende en zeventiende eeuw gemiddeld 4000 Italiaanse jongens per jaar gedeballoteerd om vervolgens als castraat door het leven te gaan.

Hun ouders hoopten dat ze aldus operazanger en rijk konden worden.

Slechts één procent van de castraten haalde de opera. De rest bleef in het kerkkoor hangen.

 castraatCastraten hadden overigens

 in het oude Rome ook al een streepje voor.

 En  dan als speeltje van rijke Romeinse dames,

 die gaarne zorgeloos wilden beschikken

 over zo’n lekker ongevaarlijk jong ding.

De Encyclopedie van Nutteloze Feiten op internet